Jean doet niets liever dan haar beide kinderen helpen als dat nodig is. Inmiddels zorgt zij een aantal jaren voor haar zoon met een beperking. Zij wil niets liever dan dat hij zoveel mogelijk met de maatschappij mee kan doen. Vier jaar geleden ging hij op zichzelf wonen. Zij is hem gaan ondersteunen met het huishouden, dat doet zij graag. Hierdoor heeft zij met haar zoon een speciale band opgebouwd. Jean had niet in de gaten dat mantelzorger is, totdat de mantelzorgjas haar begon te knellen..

 Ontmoetingsplek

Een jaar geleden heeft Jean een berichtje in de krant gelezen over het Mantelzorgtrefpunt, dit uitgeknipt en in haar portemonnee bewaard. Zij is toen begonnen met het bezoeken van de bijeenkomsten. “Het Mantelzorgtrefpunt is voor mij een plek om je problemen te kunnen bespreken met gelijkgestemde mensen. Met mijn gezondheid ging het toen niet zo goed. Ik zag het niet zo zitten. Na twee bijeenkomsten kreeg ik een fijn gevoel. Ik zag weer licht en ruimte en dat was net wat ik nodig had. Nu zie ik het leven een stuk lichter. Ook zie ik dat mijn zoon uit zichzelf stappen maakt door iets voor mij te doen.”

 Een tip van Jean aan andere mantelzorgers is om zoveel mogelijk je verhaal te vertellen, met je gevoelens en emoties aan de mensen waar je het wel bij kwijt kunt. “Het is belangrijk om te vertellen over zorgen en moeilijkheden. Dat helpt. Je wordt uitgedaagd anders om te gaan met je persoonlijke situaties. Je zit zo vast in je eigen patronen, dat je het zelf niet meer in de gaten hebt.” 

Stappen zetten

Inmiddels heeft Jean veel stappen gemaakt. Zij krijgt huishoudelijke hulp om haar te ontlasten en daar is zij blij om. Nu kan zij haar zoon beter ondersteunen. “Elke week ga ik naar het huis van mijn zoon om hem te ondersteunen met de huishoudelijke taken. Eerst deed ik dat, maar inmiddels doet hij dat zelf, met de hulp van mijn aanwijzingen. Hij doet de taken op zijn manier, ook al is dat niet perfect. Eigenlijk coach ik mijn zoon. Wat ik geleerd heb is om beter voor mezelf op te komen en om beter mijn grenzen te bepalen en aan te geven.” 

Leren omgaan

Het was voor Jean en haar man een leerproces om te leren omgaan met hun zoon met een beperking. “Je verwacht meer hulp en begrip van anderen bij een zoon met een beperking. Ik heb geleerd dat wat je dacht te krijgen uit vanzelfsprekendheid, je niet kunt terug verwachten. Dat geeft teleurstelling. De omgeving snapt soms niet wat het inhoud om een zoon met een beperking te hebben. Wij doen het op onze manier. Stap voor stap.” 

Opladen

Voor Jean is het belangrijk om toe te geven aan waar zij behoefte aan heeft. “Sinds lange tijd heb ik het tekenen weer opgepakt. Dat geeft mij energie. Ik zit in een tekengroep met leuke mensen waar je echt contact mee hebt. Het meeste energie krijg ik toch van het maken van kleding. Ik ben coupeuse geweest. Dat gepruts mis ik wel. Hopelijk komt er een tijd dat ik dit weer kan oppakken.” 

Wakker geschud

Zij zou weer kiezen voor het zorgen voor een ander. Het ligt er wel aan voor wie en dat het niet te moeilijk moet zijn. “Kleine dingen doen voor iemand in de buurt, dat zou ik wel willen doen.”

Lang piekeren over dingen heeft Jean achter zich gelaten. Met haar gezondheid gaat het beter en zij heeft steun aan het Mantelzorgtrefpunt. “Soms is het gewoon nodig dat er iemand is die je wakker schudt. Zoek vooral naar oplossingen, ook voor de moeilijke dingen. Zelf maak ik me niet zo druk meer. Dat zorgt juist dat ik meer de regie heb.”

 

.