Lieve mantelzorgers uit Ede Veldhuizen en Lunteren, 

Een paar weken geleden schreef ik in Ede Stad een column over eenzaamheid. Dat was nog voordat de Koning het had over het ‘eenzaamheidsvirus.’ Mijn punt was dat je niet eenzaam bent op een onbewoond eiland, maar eenzaam ben je wanneer er van alles om je heen gebeurt waar je geen greep op hebt, wat onvoorspelbaar is.

Ik ben me er van bewust dat u als mantelzorger ook eenzaam kunt zijn. Zeker nu u het eigen trefpunt mist. Ervaringen delen met elkaar in levende lijve is toch wat anders dan via de website. Ik zou u nu liever ook toespreken in plaats van deze schriftelijke bijdrage.

Ik heb zelf ook een oude moeder. Die zit op afstand, maar ik probeer ook voor haar te zorgen door de tuin bij te houden, boodschappen te halen en mee te gaan naar het ziekenhuis. Gisteren belde ik haar om af te spreken. Ze wilde mij graag zien, maar of dat verstandig was, want ‘ik liep overal maar rond.’ Nooit gedacht dat ik zo’n gesprek met haar zou hebben.

Laten we elkaar vasthouden in deze tijd, doen wat we kunnen doen en behalve op anderen vraag ik u ook om op uzelf te letten. Wanneer u niet meer kunt helpen, wie moet het dan doen.

Een ding is zeker, we komen hier weer een keer uit.

 

Groeten,

René Verhulst

Burgemeester van Ede