Deel 2 en scroll naar beneden voor deel 1

Eigenlijk zou ik corona voorop moeten zetten want dat is toch de grote boosdoener in deze tijd. Ik ben inmiddels 9 weken aan huis gebonden en er komen er in ieder geval nog 2 weken bij. Alles wat ik doe is op een laag pitje en ik onderga het meestal maar gelaten, want het is even niet anders. Als ik me er te druk om maak geeft dat alleen maar fysieke klachten, dus je zet je verstand toch een beetje op nul. Je zou denken jongens wat zal ze nu een opgeruimd huis hebben en buiten alles netjes, tijd zat toch, het tegendeel is waar en eigenlijk schaam ik me daar wel een beetje voor. De mantelzorg is wel wat meer geworden, maar dat lukt wel. Het heeft ook geen zin om er tegenin te gaan, omdat het toch moet gebeuren. Het dagelijks contact met 1 van de collega’s en met regelmaat ook andere collega’s is al die weken ook gebleven en dat ervaar ik als heel prettig. Voor zover het mogelijk is probeer ik online wel op één of andere manier mijn aandeel te leveren. Ook ben ik online met een opleiding begonnen voor mijn werk. Dat is wel even wennen omdat je nu via de computer je medecursisten voor het eerst ziet en dan ook meteen al aan het ‘werk’ gezet wordt. Op zich wel een hele leuke ervaring/uitdaging en ik kijk al uit naar de volgende keer. Ik kan niet wachten om weer fysiek aan het werk te gaan, maar doordat ik mantelzorger ben van een kwetsbare partner is het uitzicht om te gaan en te mogen werken nog erg onduidelijk. Mijn paar tomaten- en aardbeienplantjes zijn inmiddels planten geworden en ik heb het nu uitgebreid met een moestuin met verschillende groenten. Dat is een welkome afwisseling om er even uit te zijn. Als het weer het toelaat gaat mijn partner in zijn rolstoel mee, want het is nog wel een eindje weg. Als het mooi weer is nemen we eten en drinken mee en gaan we daar ook even picknicken. Bovendien is mijn trouwe viervoeter nog steeds erg blij met me, toch iemand die echt blij met me is.
Gisteren werd er tijdens de opleiding gevraagd, welke drie dingen zou je weer als eerste gaan doen na dit ‘Corona tijdperk’. Het eerste wat in mij opkwam was niet eens het werk, hoort wel bij die drie dingen, maar ik zei: uitwaaien op het strand. Op de tweede plek met de kleinzoon naar de MacDonalds en natuurlijk weer aan het werk, want daar is de oplader van mijn accu. Dat uitwaaien op het strand is wel een dingetje. Je zal mij nooit met mooi weer op het strand zien. Ik moet echt letterlijk en figuurlijk uitwaaien, vooral na een nare/heftige periode en nu neemt Corona dit me ook nog af. Het is misschien een beetje een van op ‘de hak en de tak’-verhaal, maar zo ongestructureerd zit mijn hoofd nu in elkaar. Dus …..Corona …wegwezen!!

Deel 1

Zoals heel veel mensen zit ik in hetzelfde schuitje van zorgen voor je partner en in mijn geval niet naar je werk kunnen omdat je partner tot een behoorlijke risicogroep behoort.

De eerste dagen dat ik thuis moest blijven, zat ik in een behoorlijke bubbel van het niet weten hoe nu verder. Ik zeg ook altijd mijn werk is mijn batterij, want daar laad ik me weer op om de mantelzorg aan te kunnen en nu is ineens de oplader ‘kapot’. Dus het was zoeken naar een nieuwe oplader en dat valt niet mee kan ik wel zeggen.

Er is wel iemand die nu heel blij met me is en dat is de hond, want die heeft nu dagelijks een lange wandeling in de benen(poten).Het wandelen helpt mij wel om de batterij iets op te laden, maar lang niet voldoende. Soms ga ik ook wandelen met een vriendin op gepaste afstand en dat doet ook wel goed. Het boodschappen doen zie ik als een noodzakelijk kwaad, ik pas goed op maar het lijkt op survivallen.

Eerst denk je die drie weken kom je wel door en dan komt er zomaar weer een maand extra bij dat je niks kunt. Daar heb ik wel wakker van gelegen. Het was ook heel verdrietig omdat mijn partner het allemaal wel best vindt. Lekker je vrouw de hele dag thuis die je de hele dag om koffie kunt vragen en die dan ook elke dag een wandeling met je kan maken. Het is ook wel zo dat hij volledig ADL (algemene dagelijkse levensverrichtingen) nodig heeft.

Gelukkig komt de thuiszorg nog steeds elke dag totdat ze het te druk krijgen, want ik ben immers thuis. Dit is nog geen reden om het de normaalste zaak van de wereld te vinden dat ik er voor hem ben. Gelukkig heb ik wel dagelijks contact met collega’s door middel van videobellen, want er moet wel ‘gewerkt’ worden. En dat is in het begin behoorlijk zoeken. Het scheelt wel dat ik geen digibeet ben, want anders was het een ramp denk ik. Maar ook hierin moet ik mijn draai vinden.

Nu probeer ik maar te genieten van het mooie weer en eigenlijk heb ik nu tijd om wat extra in huis te doen. Daar kan ik mezelf nog niet zo goed toe zetten. Ik heb wel aardbeien- en tomatenplanten gepoot, maar dat duurt nog even voor er resultaat is. Er zit dus hier en daar wel een gaatje in mijn bubbel, maar ze zijn heel klein. Gelukkig zijn we in tegenstelling tot veel anderen niet ziek.